Moja złość na bałagan w pokoju córki i rozmowa, która otworzyła mi oczy…

– Rety, Wiki, ale tu jest bałagan! Serio? Co tu się dzieje! Weź to ogarnij!

W tym momencie córka spina się i krzyczy:

– Świetnie, mama. Naprawdę super. Możesz już sobie stąd iść!

Zatrzymałam się. Wzięłam spokojny oddech. I jeszcze jeden.

Córka powtórzyła, żebym wyszła i zamknęła za sobą drzwi – wyraźnie poirytowana.

Stanęłam na przedpokoju, policzyłam spokojnie do pięciu i uświadomiłam sobie: coś tu się wydarzyło. Przerzuciłam swoje zmęczenie na córkę i zareagowałam automatycznie.

Wracam i mówię:

– Wiktoria, przepraszam. Zareagowałam z automatu, a nie chciałam. Jak ty zrozumiałaś moje słowa?

– No, były chamskie… Wchodzisz i krzyczysz, że jestem brudasem.

Wow. Usłyszała: „jestem brudasem”. Choć ja mówiłam tylko o bałaganie.

Usiadłam spokojnie i powiedziałam:

– Widzę, że usłyszałaś mnie inaczej, niż chciałam. Mogę ci opowiedzieć, jak to wygląda z mojej perspektywy?

– Okej.

– Kochanie, powiedziałam, że widzę bałagan. Ale to nie znaczy, że ty jesteś bałaganiarą, a tym bardziej brudasem. To tylko kawałek twojego pokoju, fragment rzeczywistości. Ty jesteś dla mnie zawsze wspaniała, ważna i kochana. To, jak wygląda pokój, to nie jesteś ty. To coś, co może dziać się wokół ciebie, co można uporządkować, zmienić. Ale to nie definiuje ciebie jako osoby.Bałagan czy nieporządek – to jedno. A ty – to zupełnie inna sprawa.

Widziałam, jak z niej schodzi napięcie. Ramiona opadają. Twarz łagodnieje.

– To nie wchodź i nie mów do mnie takim niemiłym tonem.

– Masz rację. Najpierw powinnam się wyregulować, a dopiero potem spokojnie pogadać o tym, że widzę chaos i że zależy mi, żeby rzeczy wróciły na swoje miejsce. Zwykle tak robię, ale dziś wpadłam w stare schematy. Nie udało się. Przepraszam.

– Ok.

– Kocham cię.

– Ja ciebie też.

Przez chwilę milczała, ale już z lekkością.

Po czym zupełnie swobodnie zmieniła temat:

– „Mamo, myślę, żeby zrobić sobie maseczkę na twarz z siemienia lnianego.”

– „Świetny pomysł! Ja też chcę, możemy razem!”

I tak poszłyśmy zrobić domowe SPA. To sytuacja, która przypomina mi po raz kolejny, jak bardzo dzieci utożsamiają nasze słowa ze sobą.

Kiedy mówimy o bałaganie – mogą usłyszeć, że same są bałaganem.

Kiedy mówimy o błędzie – mogą usłyszeć, że same są błędem, złe, niewystarczające.

Dlatego tak ważne jest, by oddzielać zachowanie od osoby:

Dziecko to nie jego zachowanie.

Pokój to nie jego wartość.

Bałagan nie oznacza, że „człowiek jest do naprawienia”.

Warto zatrzymać się, wziąć oddech i mówić w sposób, który opisuje sytuację, a nie definiuje człowieka. A gdy już zdarzy nam się zranić słowami – zawsze możemy wrócić, wyjaśnić i pokazać: to, co zrobiłaś, to jedno, a ty sama jesteś w porządku i kochana.

Bo dziecko potrzebuje wiedzieć, że jest dobre i ważne – niezależnie od tego, co zrobiło albo czego nie zrobiło.

Słowa, które do niego kierujemy, mogą stać się jego wewnętrznym głosem. Mogą podnosić albo przygniatać. Mogą sprawiać, że czuje się wystarczające – albo że całe życie będzie szukało potwierdzenia swojej wartości. Dlatego warto wybierać je uważnie.

Tak, by dziecko słyszało: „twoje zachowania się zmieniają, ale ty – w swojej wartości – jesteś nienaruszalny”.

Niech to w Was wybrzmiewa i wspiera w każdej chwili codzienności.